Payızın səsi

Payızın səsi

Payız təbiətin özünə qapandığı deyil, bəlkə də, insanla daha səmimi danışmağa başladığı fəsildir. Ağacların yarpaqlarını bir-birindən ayıran külək, saralmış yarpaqların torpağa toxunuşu, yağışın pəncərələrə yazdığı görünməz cümlələr insana həyatın dəyişən üzünü xatırladır.

Təbiət bu fəsildə rənglərini itirmir, sadəcə, başqa çalarlara bürünür. Yaşılın yerini sarı, qızılı və qəhvəyi tonlar alır. Sanki dünya tələsməyi dayandırır, insanı bir anlıq dayanmağa, geriyə baxmağa və öz daxilində baş verənləri dinləməyə çağırır.

Payızın qəribə bir hikməti var: o, ayrılığın içində də gözəllik tapmağı öyrədir. Ağacdan qopan hər yarpaq bir sonluq kimi görünsə də, torpağa düşən hər toxum yeni başlanğıcın müjdəsidir. Bəlkə də, həyatın özü də belədir — bəzən nələrisə itirmədən yenilənə, köhnə düşüncələrdən azad olmadan böyüyə bilmirik.

Bu fəsildə insanın xatirələri də sanki rəng dəyişir. Uzaqdan gələn uşaqlıq səsləri, yarımçıq qalmış arzular, deyilməmiş sözlər yada düşür. Yağışın səsi bəzən bir nəğməyə, küləyin pıçıltısı isə insanın özünə verdiyi suallara çevrilir.

Payız bizə bir həqiqəti xatırladır: hər dəyişiklik itki deyil, hər sonluq ayrılıq demək deyil. Bəzən həyat bizi yeni başlanğıclara hazırlamaq üçün səssizcə yarpaqlarımızı tökür.

Və insan anlayır ki, gözəllik yalnız çiçəklərin açdığı baharda deyil. Bəzən ən dərin gözəllik saralmış yarpaqların altında, sakit yağışların səsində və insanın öz ruhu ilə baş-başa qaldığı payız axşamlarında gizlənir.

Çünki payız təbiətin susduğu deyil, həyatın insana pıçıltı ilə danışdığı fəsildir.